1 Korintiërs
Het lichaam en de 9 geloofstalen
1 Korintiërs 12,18 | Wat wil je vertellen? 2
Serie:
Wat wil je vertellen | Jaarthema '26-'27
Assen Marsdijk
zondag 8 november 2026

…God heeft juist alle lichaamsdelen hun eigen plaats gegeven, precies zoals Hij dat wilde.
1 Korintiërs 12,18
Dat is het vertrekpunt voor deze overdenking.
De plek die je hebt in de gemeente, is je door God gegeven.
Met je gaven en talenten. Met je karakter en je eigenheid.
Wie en hoe je bent, is door God bedacht.
Hij heeft jou in deze fase van je leven in deze gemeente geplaatst.
Hier heb je een veilige plek.
Hier heb je ook een taak, een rol te vervullen.
Je kunt denken: ‘Dat geldt voor iedereen hier, behalve voor mij.’ Sommige mensen hebben de neiging om zo de Bijbel te lezen. Alsof bij elke belofte een voetnoot staat: ‘Geld voor iedereen, behalve voor degene die dit nu leest.’
DIA 3
Bedenk dan goed aan wiePaulus schrijft, en wat heeft Paulus tot hiertoe geschreven: wat gaat er aan vooraf?
Paulus schrijft aan een gemeente die diep verdeeld is. Verdeeld door hun enorme verschillen. Verschillende culturen, verschillende huidskleuren. De één is een rijke met een groot huis waarin de gemeente samenkwam. De ander is een arme slaaf, die zeven dagen per week lange dagen werkt. Dat is de gemeente aan wie Paulus schrijft.
DIA 4
Maar ook het moment in de brief is opvallend: Paulus heeft hiervoor allerlei dingen aangewezen die niet kloppen. Ze vormen partijen die sterk tegenover elkaar staan (1Kor. 1; 11). Er worden zonden getolereerd in de gemeente die echt niet kunnen – iemand die leeft met de vrouw van zijn vader (1Kor. 5:1-13). Ze slepen elkaar voor de rechter, houden geen rekening met elkaars gevoeligheden (8:1-13). Ze overschatten zichzelf en denken het zelf allemaal bij het rechte eind te hebben.
DIA 5 | ZWART
En dan vinden wij onze verschillen soms al groot…
Maar toch schrijft Paulus dat ze allemaal één lichaam zijn.
Niet doordat ze het eenszijn.
Niet omdat ze allemaal zulke volwassen gelovigen zijn.
Nee, ze zijn één omdat ze zijn gedoopt.
Gedoopt in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest.
Ze zijn één omdat de heilige Geest hen allemaal bezielt en doordrenkt.
Dat is de basis ook van ons gemeente-zijn.
Doordat we gedoopt zijn, zijn we één met Christus geworden.
Kijk maar eens naar je broeders en zusters om je heen:
De Geest van God werkt in hem, werkt in haar, werkt in jou!
In al zijn of haar anders-zijn dan de rest.
DIA 6
Zie je: In de verschillen ligt de rijkdom van God voor de gemeente!
In de verschillen ligt de rijkdom van God voor de gemeente! Die rijkdom vinden we alleen als we onze eenheid zoeken in Jezus. Als we het anders-zijn van de ander omarmen. Zolang we verschillen nog gebruiken om ons tegen elkaar te laten uitspelen, vinden we die eenheid niet.
DIA 7 | ZWART
De uitdaging van de kerk is niet allereerst om het samen eens te worden.
De uitdaging is niet om de mening, maar de mindset van Christus te laten heersen!
Dat betekent: in liefde de ruimte geven aan de talenten en gaven van een ander.
In liefde ruimte geven aan het anders-zijn en behoeften van de ander.
In die verschillen bij elkaar ligt de rijkdom van God voor de kerk besloten!
Amen
_________________
Een lichaam bestaat niet uit één deel. Je zou ook kunnen zeggen: de lichaamsdelen hebben niet allemaal dezelfde taal. Met je oren hoor je, met je ogen kijk je, enzovoorts. Paulus wijst dat prachtig aan in die metafoor van het lichaam.
Een handvat om daarover in gesprek te gaan zijn de geloofstalen die we nu zullen toelichten.
DIA 8
We gebruiken de 9 geloofstalen die de theoloog Gary Thomas heeft beschreven in zijn boek Sacred Pathways. Dat boek is ook in het Nederlands vertaald onder de – iets meer zweverige – titel Jouw spiritualiteit. Die 9 talen gaan we nu bij langs, elk met een voorbeeld.
Hieronder staat een korte toelichting van de 9 geloofstalen, zoals die door de Amerikaanse theoloog Gary Thomas in zijn boek Sacred Pathways. Nine Ways to Connect with God (Zondervan, 2020) zijn uitgelegd. De tekst van de uitleg van de geloofstalen is voor een deel afkomstig van https://spiritualiteitwijzer.eo.nl/explenation [18-11-2026].
Taal van de verdieping. God zoeken door stilte en bezinning. ‘Laat mij maar innerlijk doorleven.’Bezinnen (of: contempleren) gaat over diepgang, verbondenheid en concentratie. Als je deze taal spreekt, dompel je je graag onder in het mysterie van God. Bezinnende mensen zijn vaak een tikkeltje filosofisch ingesteld. Ze kunnen lang bezig zijn met maar één gedachte, om hem helemaal uit te pluizen en tot zich door te laten dringen.
Bijvoorbeeld als je op vakantie in een oude kerk komt. Zo’n plek waar de stilte boekdelen spreekt. Waar je je, alleen op een houten bank, klein kunt voelen, maar toch gezien, geliefd. Misschien heb je het ook weleens dat één zin, één Bijbeltekst je heel lang bijblijft.
Taal van het denken. God zoeken met kennis en verstand. ‘Laat mij maar nadenken.’ Je denkt graag analyserend over de dingen na. Je zoekt verbanden in de complexe wereld. En om dingen te begrijpen, moet je er vanaf een afstandje naar kijken. Dan zie je het grote plaatje. Je bevraagt om er zeker van te zijn dat ze zaken die je overdenkt echt zo zijn. Je hebt argumenten nodig om overtuigd te worden en als ze jou willen overtuigen, zullen ze zelf met een gefundeerd en beargumenteerd verhaal komen.
Als je iets van het geloof of God niet begrijpt, dan wil je je erin verdiepen. De ingewikkelde dogma’s van de kerk zoals de Drie-Eenheid en de uitverkiezing, die wil je begrijpen! Als je iets niet begrijpt, dan pak je je Bijbel of leest iets over het onderwerp. Bij liederen ben je vooral gefocust op de tekst die je zingt – de melodie is ondergeschikt.
Taal van de natuur. God liefhebben in de buitenlucht. ‘Laat me maar buiten zijn.’ Als je de geloofstaal van de natuur spreekt en verstaat, voel je je in de natuur dicht bij God. Met natuurschoon om je heen voel je dat je als mens echt tot je recht komt.
Afgelopen week liep ik voor de Dankdagdienst naar de kerk. Het was koud, ik was wat duffig na het avondeten, maar toen ik omhoogkeek trof de heldere sterrenhemel me. Als ik dat zie, dan voel ik me klein. Ik besef me iets van Gods grootheid, en mijn liefde voor God groeit. Maar het kan ook door een prachtige bloem, of een schitterend vergezicht.
Taal van de zintuigen. God liefhebben met je zintuigen. ‘Laat mij maar ervaren met mijn zintuigen.’ Via horen, zien, ruiken, proeven en tasten gaat God de weg naar jouw hart. Zicht, muziek en geuren richten je op God. Muziek hoor je niet, luístert er naar en neemt het in je op. Een schilderij zie je niet, je belééft het.
Als je voor God zingt, dan ga je daar het liefst helemaal in op. Niet alleen je verstand, ook je lijf wil meedoen! Ik herken het met sommige kunst. Ik heb zo’n tien jaar geleden bij een grote kerk een beeld van een zwerver op een bankje gezien. Eventjes was ik lichtelijk geërgerd, tot ik gaten in de voeten van het beeld zag – de tranen schieten me nog in de ogen.
Taal van de traditie. God liefhebben door rituelen en symbolen. ‘Laat mij maar herinneren.’ Je wordt gevoed door wat je de ‘historische’ component van geloof kunt noemen: rituelen, symbolen, sacramenten, offers (bijv. giften). Je houdt ervan als de dingen gaan zoals ze altijd gingen. Je voelt je verbonden met de generaties voor je die al eeuwenlang hetzelfde deden. Je herkent diepte in een vaste liturgie.
Ik hoorde dit verhaal van een dominee. Hij bad, elke dag, knielend voor de drempel van zijn werkkamer: ‘Heer, U was al in deze gemeente voordat ik hier kwam. En U zult hier blijven, ook wanneer ik er niet ben. Help me om vandaag aan te sluiten bij wat U aan het doen bent. Door Uw Geest. Amen.’ Misschien houd je zelf wel het meest van rijke, liturgische taal in een kerkdienst, die altijd hetzelfde blijft.
Taal van de eenvoud. God liefhebben in eenvoud en alleen-zijn. ‘Laat mij maar alleen zijn.’ Als de taal van de eenvoud jouw taal is, ga je afleiding het liefst uit de weg. In de eenvoud ontdek je waar het werkelijk om gaat. Jij kunt je helemaal afsluiten om je te richten op het doel dat je voor ogen hebt. In onze maatschappij willen we zoveel en daardoor doen we vaak niets. Op een plek zonder al die afleiding kun jij je beter richten op wat belangrijk is en sta je open voor antwoorden.
Deze mensen hebben er vaak baat bij om een langere tijd alleen te zijn, zonder afleiding. Het zijn de moderne monniken, of nazireeërs van deze tijd. Mensen die ervan houden om helemaal back-to-basics te gaan. Geen telefoon, geen gezelschap, maar alleen maar alleen, samen met God.
Onderstaande geloofstalen zijn uitgelegd door een gemeentelid.
Taal van de idealen. God zoeken in doelen en actie. ‘Laat mij maar strijden voor het goede.’ Als je de geloofstaal van de idealen en actie spreekt, voel je onrecht intuïtief aan. Het blijft niet bij onrecht signaleren. Je gaat er ook mee aan de slag, want woorden zijn gewoon niet genoeg.
Idealen zijn belangrijk omdat die bepalen wat je belangrijk vindt. Die gaan niet alleen over wat je denkt, maar ook over hoe je handelt. Ze vormen een kompas voor je leven.
We hebben als gemeente een visiedocument waarin het ideaal voor de eredienst is beschreven: ‘van ratio naar relatie’. Er liggen exemplaren om mee te nemen in de hal. En staat op Scipio onder ‘Eredienst en gemeente’.
Taal van het zorgen.God zoeken door anderen te helpen. ‘Laat mij maar verzorgen.’ Jouw uitgangspunt is de ander. Je vindt het niet erg je eigen belangen opzij te zetten om ervoor te zorgen dat de ander tot zijn of haar recht komt. Dingen als gastvrijheid, een kaartje sturen, op ziekenbezoek en een luisterend oor zijn voor jou vanzelfsprekend. Je ziet altijd de mens achter de nood. En je leeft helemaal op als je iets voor de ander kunt betekenen.
Door zorgen geef je jouw liefdevolle aanwezigheid als troost. Je luistert of zegt iets liefs, bemoedigd met Gods Woord of een gebed, zet thee of maakt een warme kruik klaar. Zo laat je iemand zich écht gezien en geliefd weten. Gewoon omdat het bij je past.
Taal van het enthousiasme. God zoeken in vreugde en spontaniteit. ‘Laat mij maar vieren.’Enthousiast is een woord dat goed bij je past. Mensen vinden je spontaan. Als jij iets bijzonders hebt beleefd, wil je het aan iedereen vertellen en het kan niet vaak genoeg. Mensen die deze taal beheersen zijn vaak extravert en kunnen anderen aansteken met hun enthousiasme.
Als je mij vraagt naar het visiedocument zal ik je enthousiast vertellen wat we beogen te ontwikkelen. Dat taakgroep eredienst afgelopen jaar met plezier een visie op gemeente-zijn óók in de erediensten heeft beschreven. Dat we blij worden van te benadrukken wat ons bindt. Dat we in onze omgang met elkaar zo Gods Geest optimaal zijn werk hopen te laten doen.

